ΠPIN AΠO 120 XPONIA
O Άγιος Νεκτάριος απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Από την ιστορία του ΕΚΠΑ #76, 15/11/2005

Επιμέλεια: Γεράσιμος Ζώρας

 

Το 1885, έλαβε το πτυχίο του από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ο Νεκτάριος Δ. Κεφαλάς, ο Άγιος Νεκτάριος, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 9 Νοεμβρίου. Το όνομά του αναγράφεται, μαζί με άλλους εννέα συνεξετασθέντες τελειοφοίτους του ακαδημαϊκού έτους 1885-1886, σε σχετικό πίνακα της Λογοδοσίας του τότε Πρύτανη Κωνσταντίνου Π. Δηλιγιάννη (Λόγος εκφωνηθείς τη 23 Νοεμβρίου 1886 κατά την εορτήν της καθιδρύσεως των νέων αρχών του Εθνικού Πανεπιστημίου, Αθήνησι 1887, σ. 81), ενώ το δίπλωμα φυλάσσεται στο Μουσείο του Πανεπιστημίου Αθηνών (στην πρώτη προθήκη της αίθουσας με τα εκθέματα της Θεολογικής Σχολής). Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, στις 4 Νοεμβρίου 1881, είχε εγγραφεί στη Θεολογική, όπως δηλώνεται στο Μητρώον των φοιτητών του εν Αθήναις Εθνικού Πανεπιστημίου, όπου υπάρχει και η υπογραφή του ως εγγραφομένου φοιτητή. Στο Μητρώο φέρει τον αύξοντα αριθμό 1042, ενώ ως πατρίδα του αναφέρεται η Χίος (όπου, το 1877, είχε χειροτονηθεί διάκονος, λαμβάνοντας το όνομα Νεκτάριος) αντί της Σηλυβρίας της Θράκης (όπου είχε γεννηθεί, το 1846, και είχε βαπτισθεί λαμβάνοντας το όνομα Αναστάσιος). Αξίζει να σημειωθεί ότι, κατά το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Άγιος Νεκτάριος υπήρξε υπότροφος του κληροδοτήματος Παπαδάκη, κατόπιν ειδικών εξετάσεων, στις οποίες αρίστευσε. Στο Ιστορικό Αρχείο του Πανεπιστημίου σώζεται σχετική χειρόγραφη αίτησή του: Προς την Σεβαστήν Πρυτανείαν του Εθνικού Πανεπιστημίου. O υποφαινόμενος δευτεροετής φοιτητής της Θεολογικής Σχολής Νεκτάριος Δ. Κεφαλάς επιθυμώ να διαγωνισθώ εις τας υπό της Σεβαστής Πρυτανείας ορισθείσας υποτροφίας ως Θραξ. Υποσημειούμαι ευσεβάστως Ιεροδιάκονος Νεκτάριος Δήμου Κεφαλάς εκ Σηλυβρίας της Θράκης ως εν τω επισυνημμένω πιστοποιητικώ δηλούται. Αθήνησι τη 2 Απριλίου 1883. Η αίτηση που όπως σημειώνεται πάνω της ελήφθη τη 2 Απριλίου 1883. Αριθ. Πρωτ. 32, διαβιβάσθηκε αμέσως από την Πρυτανεία Προς τον κ. Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής [Νικηφόρο Καλογερά] δια τα περαιτέρω. Αθήναι τη 2 Απριλίου 1883. O Πρύτανης Π. Γ. Κυριακός. Στη συνέχεια, πάνω στη ίδια την αίτηση σημειώθηκαν, προφανώς από τη Γραμματεία, τα στοιχεία του φοιτητή: Νεκτάριος Δ. Κεφαλάς Διάκονος εκ Χίου, ενεγράφη εις την Θεολ. Σχ. 4 Νοεμβρίου 1881 υπ' αριθ. μητρ. 1042. Ανενέωσε την εγγραφήν του 1882-1883 αριθ. 1612. Τέλος, προφανώς αφού έλαβε την υποτροφία, σημειώθηκε υπότροφος Α. Φ. Παπαδάκη. Ένα μήνα μετά την αίτηση, στις 7 Μαΐου 1883, ο Κοσμήτορας της Θεολογικής αποστέλλει έγγραφο προς την Πρυτανεία, στο οποίο σημειώνονται μεταξύ άλλων τα εξής: Αναφέρομεν Υμίν ότι κατά τα διατεταγμένα προέβημεν εις τον διαγωνισμόν προς πλήρωσιν των προκηρυχθεισών υποτροφιών, ήτοι τριών εκ του κληροδοτήματος Α. Παπαδάκη, μιας του Θ. Ρακού και ετέρας του Γ. Μαυροκορδάτου. Μετείχαν του διαγωνισμού οι εξής δέκα φοιτηταί () Ν. Κεφαλάς (). Εκρίθησαν δε επιτυχόντες δια μεν τας του Α. Παπαδάκη () Νεκτάριος Κεφαλάς Θραξ () Όθεν γνωστά ποιούντες Υμίν, Κύριε Πρύτανη, τα αποτελέσματα των εν λόγω διαγωνισμών, παρακαλούμεν Υμάς όπως ευαρεστούμενος διατάξητε τον διορισμόν των επιτυχόντων. O της Θεολογικής Σχολής Κοσμήτωρ Ν. Καλογεράς.

Στη συνέχεια ο Πρύτανης, στις 19 Μαΐου, αποστέλλει σχετικό έγγραφο προς τον Λογιστή του Πανεπιστημίου (για να χορηγούνται 100 δρχ. μηνιαίως στους επιτυχόντες, μέχρι του τέλους των σπουδών τους), καθώς και ενημερωτικές επιστολές προς καθένα από τους υποτρόφους. Έτσι, ως υπότροφος του Kληροδοτήματος Παπαδάκη ο Aγιος Nεκτάριος θα ολοκληρώσει το 1885 τις σπουδές του.

Η μετέπειτα πορεία του Αγίου είναι γνωστή: χειροτονήθηκε αρχικά πρεσβύτερος στην Αλεξάνδρεια και κατόπιν Μητροπολίτης Πενταπόλεως, στη συνέχεια ιεροκήρυκας στη Χαλκίδα, το 1894 διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής, ενώ από το 1908 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αίγινα, στη Μονή του, όπου εκτελούσε τα καθήκοντα του εφημερίου, συνέθετε ύμνους και συνέγραφε δοκίμια, λόγους και πλήθος βιβλίων. Όταν μετά μία δωδεκαετία αισθάνθηκε ότι πλησίαζε το τέλος του, θέλησε να μεταφερθεί στο πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αρεταίειο, όπου νοσηλεύθηκε για δύο μήνες, μέχρι την κοίμησή του, στις 9 Νοεμβρίου 1920 (η ανακήρυξή του σε Άγιο έγινε μετά 40 χρόνια, το 1961, από το Oικουμενικό Πατριαρχείο). Το Πανεπιστήμιο Αθηνών, που το 1881 τον είχε δεχθεί στους κόλπους του ως νεαρό και επιμελή φοιτητή, το 1883 τον είχε ανακηρύξει υπότροφό του, το 1885 τον είχε αναγορεύσει πτυχιούχο του, και το 1920 τον είχε περιθάλψει ως σεβάσμιο πλέον ιεράρχη στην πανεπιστημιακή Κλινική του, ήταν επόμενο να αφιερώσει στη μνήμη τού Αγίου το παρεκκλήσιο του Αρεταίειου Νοσοκομείου.

 


 

Ο Άγιος Νεκτάριος ως προστάτης της γυμναστικής αθλήσεως και των Ολυμπιακών αγώνων

 

Άρθρο του Αριστοτέλη Χρ. Ευτυχιάδη, Επίκουρου Καθηγητή της Ιστορίας της Ιατρικής Σχολής του Παν/μίου Αθηνών (Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό "Τόλμη" της Αρχιεπισκοπής Αθηνών στο τεύχος 9 - Ιούνιος 2001, σελίδες 62-65)

 

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αναγνωρίζονται διεθνώς ως η συνέχεια των αγώνων της αρχαίας Ολυμπίας, όπου τα ελληνικά κράτη-πόλεις, αφήνοντας κατά μέρος τους πολέμους και κάθε είδους εχθρότητες, προσπαθούσαν, υπό τη σκιά και την προστασία των θεών τους και μέσα στο πνεύμα της ειρήνης, να προβάλουν, μέσα από τα αγωνίσματα των επίλεκτων αθλητών τους, τα Ιδανικά του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού. Οι ειρηνικοί αυτοί αθλητικοί αγώνες είχαν ως στόχο τους να διδάξουν στον ελληνικό λαό την ευγενική άμιλλα και να κατασιγάσουν τις πολεμικές αναμετρήσεις. Σε αυτό συντελούσε και το γεγονός ότι ήταν στενά συνδεδεμένοι με θρησκευτικές εκδηλώσεις και αποτελούσαν μέρος της λατρείας. Σύμφωνα με τον σκοπό και το πλαίσιο του ιερού χώρου όπου ετελούντο, υπήρχε και ο ειδικός προστάτης των αγώνων αυτών, όπως ο Δίας και ο Απόλλων. Ακόμη και πολύ αργότερα, όταν βαθμιαίως μετασχηματίσθηκαν σε γνησίους αθλητικούς αγώνες, δεν έπαψαν να συνδέονται με τη θρησκεία και να γίνονται προς τιμήν μιας θεότητας. Από την αναβίωση τους το 1896, με τη συμμετοχή πλέον της παγκοσμίου κοινότητος, το θρησκευτικό ιστορικό νόημα και πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων εκφράζεται μέσα από το τελετουργικό αφής της ολυμπιακής φλόγας, η οποία και τότε έκαιγε άσβεστη ημέρα και νύκτα, καθώς και τον ολυμπιακό ύμνο, στον οποίο δεσπόζει η μορφή του Απόλλωνος. Αυτό για λόγους ιστορικούς είναι θαυμάσιο, διότι διατηρεί το εντόνως θρησκευτικό πνεύμα των αγώνων αυτών και τους καθιστά ευγενείς και ειρηνικούς. Το πνεύμα αυτό παραμένει ουσιώδες και σήμερα σε επίπεδο αθλητών, διότι οι ολυμπιονίκες μας επικαλούνται την δύναμη του θεού στο εγχείρημα τους, όχι μόνον λεκτικώς, αλλά και ασφαλιζόμενοι με το σημείο του Σταυρού. Αυτό διαπιστώνεται μέσω της τηλεοράσεως και για τους άλλους χριστιανούς αθλητές, ασφαλώς, δε, θα ισχύει και για τους αθλητές άλλων, μη χριστιανικών θρησκευμάτων, οι οποίοι έχουν τον δικό τους τρόπο επικλήσεως του Θεού. Οι ίδιοι οι αθλητές δηλαδή, εκτός της αθλητικής, παιδευτικής, κοινωνικής, ειρηνικής, πολιτικής, πολιτισμικής, εθνικής και παγκοσμίου προοπτικής, αποδίδουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και την αληθινή πνευματική τους διάσταση, το υψηλό ηθικό και θεοπρεπές κύρος, όπως ακριβώς το ήθελαν οι αρχαίοι μας δεισιδαιμονέστεροι πρόγονοι και ιδρυτές των αγώνων αυτών. Η νεωτέρα χριστιανική Ελλάδα, χωρίς να αποβάλει τα ιστορικά πνευματικά σύμβολα των Ολυμπιακών Αγώνων, τα οποία σηματοδοτούν τη θρησκευτικότητα των αγώνων αυτών, και τις πνευματικές τους διαστάσεις, πρέπει εν τούτοις να καταστήσει σαφή την παρουσία του θεού, τον οποίο πιστεύει και επικαλείται σε όλες τις περιστάσεις οι οποίες την αφορούν. Πρέπει να αναζητήσει τον Άγιο Προστάτη των αγώνων και να τους εντάξει κάτω από την προστασία του, γιατί όντως υπάρχει ο Άγιος των αγώνων και των σταδίων, ο Άγιος Νεκτάριος, για λόγους τους οποίους εκθέτουμε στη συνέχεια. Τρία χρόνια προ της διεξαγωγής των πρώτων συγχρόνων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 1896, ο Άγιος Νεκτάριος Κεφάλας, ο εν Αιγίνη, ο πάλαι ποτέ Μητροπολίτης Πενταπόλεως, σε μελέτη του υπό μορφή εγγράφου ομιλίας Περί Γυμναστικής, αναφέρεται στην αξία και τον σκοπό της γυμναστικής αθλήσεως και των αθλοπαιδιών για τους νέους. Την ομιλία εξεφώνησε ο ίδιος στα εγκαίνια Γυμναστικού Συλλόγου στην Κύμη της Ευβοίας, την 21η Αυγούστου του έτους 1893. Όπως δε ετόνισε, τότε η ευέλπιδα της Κύμης νεολαία είχε την πρωτοβουλίαν και το θάρρος όπως... θέση πρώτη το βήμα προς τα πρόσω και δώση την πρώτην ώθησιν προς την πρόοδον. Αυτό συνέβη μόνον δύο χρόνια μετά την ίδρυση του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου, το 1891, στην Αθήνα, και αφορούσε μία καθαρώς ιδιωτική πρωτοβουλία εκ μέρους των νέων. Ακολουθώντας τον Σταγειρίτη φιλόσοφον Αριστοτέλη, κατά τον οποίο τα τε υπερβάλλοντα γυμνάσια και τα ελλείποντα φθείρει την ψυχήν, σώζεται δε η σωφροσύνη υπό της μεσότητος, επαναφέρει και αναδεικνύει όλα τα στοιχεία εκείνα τα οποία συνιστούσαν την άθληση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, και αποκλείει εκ προοιμίου τον αυτοσκοπό της αθλήσεως: Η σύμμετρος σωματική γυμνασία εθεωρήθη απ' αιώνων υπό πάντων των πεπολιτισμένων εθνών ως αναγκαία άσκησις και αναπόσπαστος ακόλουθος και σύντροφος παντός ελευθέρου και ευ ηγμένου πολίτου και της τελείας παιδεύσεως ο αληθής χαρακτήρ. Σημειώνει την παρουσία Γυμναστικών Συλλόγων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, οι οποίοι, όπως λέγει, αποτελούν φυτώριο όχι μόνον για την άθληση, αλλά και την παίδευση της νεότητας: Της αρμονικής γυμνασίας των δυνάμεων της ψυχής και του σώματος, της εγκαινιζομένης σήμερον υπό του συστάντος σήμερον Γυμναστικού Συλλόγου της μουσικοτραφούς νεότητος, συνήλθομεν να τελέσωμεν τα εγκαίνια... Η σύστασις του Συλλόγου τούτου... προώρισται να αναδείξη καλούς καγαθούς άνδρας, οι οποίοι δύνανται να καταστούν ωφέλιμοι τη τε πόλει και τη κοινωνία και τη πατρίδι... ωφελιμότατοι προς τε το έθνος και την ανθρωπότητα εν γένει. Ως νόημα των αγώνων και τελικό σκοπό τους καθόριζε την αρετάν πολύμοχθον, κατά την έκφραση του Αριστοτέλη, και την σωφροσύνην, την οποία θεωρούσε σύμβολο της υγείας της ψυχής και μητέρα πάσης αρετής. Κατά τον Άγιο Νεκτάριο, οι αγώνες είχαν πνευματική προοπτική, να αναδείξουν άνδρας τελείως μεμορφωμένους, ικανούς προς πάσαν επιχείρησιν, καθ' όσον η άσκησις προθυμοτέρους προς τους αγώνας καθιστά διά την έξιν, και φιλοπονωτέρους διά την προς τους πόνους οικείωσιν. Ο Άγιος Νεκτάριος έδιδε τοση σημασία στους αθλητικούς Συλλόγους, ώστε να σημειώνει με έμφαση ότι η πεπολιτισμένη Ευρώπη αριθμεί τοσούτους συλλόγους γυμναστικούς, ων το πλήθος υπερβαίνει τον αριθμόν των σχολείων. Ως είναι φυσικό κατόπιν αυτών, δεν παραλείπει να αναλύσει τα ωφέλη από την συνάθληση των νέων σε αγώνες: Ο Γυμναστικός Σύλλογος προτίθεται δια της συνεχούς ομιλίας των εταίρων να συσφίγξη τους δεσμούς της φιλίας, να αδελφοποίηση την νεολαίαν, να διασκέδαση τας ταπεινάς αντιπάθειας και αντιζηλίας, να αποσπάση αυτήν των ματαίων και ανωφελών ασχολιών... ανάπτυξη την συγγενή άμιλλαν, αυξήση την φιλοτιμίαν, απομακρύνη την αργίαν, την γενέτειραν της ακηδίας, της χαυνότητος, της αμελείας και πάσης κακίας και παρασκευάση άνδρας κρατερούς προς υπεράσπισιν των δικαίων της πατρίδος. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι πρωτοποριακές αυτές τοποθετήσεις του Αγίου Νεκταρίου επί των γυμναστικών αγώνων, με σκοπό να συντελέσει και αυτός εις την αληθή μόρφωσιν και εκπαίδευσιν, καρπός του φωτισμένου μυαλού του, συμπίπτουν χρονικώς με τις σκέψεις και τις ενέργειες του γάλλου βαρόνου , εμπνευστού και εισηγητού των συγχρόνων ολυμπιακών Αγώνων, οι οποίοι ανασυστάθηκαν μεν το 1896, με την πρώτη τους τέλεση στην Αθήνα, είχαν όμως αρχίσει να δρομολογούνται υπό του από το 1892, με την ομιλία του στη Σορβόννη, κατά την πέμπτη επέτειο της Ενώσεως των Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων, και με τη θετική απόφαση του Συνεδρίου των διεθνών γυμναστικών Συλλόγων, το 1894. Η λεπτομερής εκτίμηση του Αγίου Νεκταρίου περί των αθλητικών αγώνων και γυμναστικών Συλλόγων τοποθετείται ακριβώς μεταξύ των δύο αυτών οροσήμων της αναβιώσεως των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά και συμπίπτει με το περιεχόμενο της φιλοσοφίας του ολυμπισμού, τον οποίον ανεβίωσε και καθόρισε ο Ρ. DE COUBERTIN, όταν πολύ σύντομα διαπίστωσε πως οι αρχαίοι Έλληνες, αντίθετα με τους συγχρόνους του, χρησιμοποιούσαν σαν βασικό στοιχείο της αγωγής την αγωνιστική, πού δεν χάριζε μόνον στους νέους υγιή και εξασκημένα σώματα, αλλά διαμόρφωνε και τον ψυχικό και πνευματικό τους κόσμο, με αποτέλεσμα να γίνονται ολοκληρωμένοι άνθρωποι και χρήσιμοι στην κοινωνία πολίτες. Συμπίπτει όμως και με την γενική εκτίμηση ότι ο ολυμπισμός από βλέπει στην καθολική διαπαιδαγώγηση του ατόμου, ώστε αναπτύσσοντας αρμονικά τις πνευματικές, σωματικές και ηθικές του δυνάμεις, να αγγίση το ιδανικό της καλοκαγαθίας των αρχαίων Ελλήνων. Δεν πρέπει, ασφαλώς, να αγνοηθή ότι κατά τη χρονική αυτή συγκυρία της ευρωπαϊκής αφυπνήσεως για τα ολυμπιακά αθλήματα, ο Άγιος με τρόπο προορατικό έλεγε προς το πανελλήνιο για τον Γυμναστικό Σύλλογο της Κύμης, και όχι μόνον, ότι επιζητεί να βαδίση επί τα ίχνη των προγόνων του, και ότι συναισθάνεται ότι έλαχε τη παρούση γενεά ο κλήρος να συμπλήρωση το έργο των πατέρων της... συναισθάνεται ότι τη εκληροδοτήθησαν υποχρεώσεις ιεραί, τας οποίας μετ' αυταπαρνήσεως οφείλει να εκπλήρωση, συναισθάνεται ότι ου καιρός του καθεύδειν, αλλά του εγρηγορείν, μη άλλοι ανθ' ημών στήσωσι τα τρόπαια. Πέρα των αθλητικών τοποθετήσεων του και του αγιοπνευματικού κύρους του, η χρονική αυτή συγκυρία του Αγίου Νεκταρίου, ως αναλυτού και εμψυχωτού των αθλητικών αγώνων στην Ελλάδα, με την προπαρασκευή της ανασυστάσεως των Ολυμπιακών Αγώνων, αρχής γενομένης από την Αθήνα, ουδέν περιθώριο αφήνει αμφισβητήσεως του Αγίου Νεκταρίου ως Προστάτου της γυμναστικής αθλήσεως και των Ολυμπιακών Αγώνων σε εκκλησιαστικό και ενδεχομένως εθνικό μας επίπεδο. Εν όψει μάλιστα των υφισταμένων δυσκολιών, τις οποίες συνεπάγεται το εγχείρημα της οργανώσεως τόσο μεγάλων αγώνων, αλλά και των εν γένει προβλημάτων και κινδύνων οι οποίοι πάντοτε ελλοχεύουν σε παγκόσμια γεγονότα, η κατά την προσφιλή της Εκκλησίας μας τακτική περί Προστατών Αγίων αναθέση των Αγώνων αυτών στη σκέπη και την προστασία του Αγίου Νεκταρίου είναι μάλλον επιβεβλημένη και ευκταία. Η ευχή και η ευλογία του προς τον Γυμναστικό Σύλλογο της Κύμης του 1893 συνοδεύει όλους τους Αθλητικούς Συλλόγους και όλα τα στάδια των αγώνων, κατά συνέπεια δε και των Ολυμπιακών: Πέποιθα ότι και ο γυμναστικός ούτος σύλλογος θα τύχη της προσηκούσης υποστηρίξεως... όπως βαδίση απροσκόπτως προς το στάδιο του αγώνος και εκπλήρωση ασφαλώς τον οποίον προτίθεται μέγα σκοπόν. Γένοιτο!.

 


 

Η αγάπη του Αγίου Νεκταρίου προς την φύση-πρόδρομος υγιούς οικολογικού ενδιαφέροντος


(Απόσπασμα Ομιλίας Μοναχής της Ιεράς Μονής Αγίου Μηνά Αιγίνης, μέ θέμα : Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΦΥΣΙΝ - ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΥΓΙΟΥΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ).


Στους βίους των Αγίων μας αλλά και εκλεκτών σύγχρονων Μοναχών, συναντούμε αναρίθμητα θαυμαστά περιστατικά, κατά τα οποία τα άγρια ζώα υποτάσσονται και υπηρετούν τους Αγίους, μένουν πιστοί σύντροφοι και διακονητές τους, αλλά και τα στοιχεία της φύσεως υπακούν σ αυτούς, όπως κάποτε η θάλασσα της Τιβεριάδος και ο άνεμος υπήκουσαν στο πρόσταγμα του Κυρίου. Αναφέρουμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα: α. Το λιοντάρι μεταφέρει το νερό των πατέρων στη Λαύρα του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου, ενώ πέφτει νεκρό μόλις αντιλαμβάνεται την οσιακήν κοίμησιν του Αγίου διότι έχασε τον ευεργέτη του. β. Μία λεοπάρδαλις παραμένει επί πολλά χρόνια κοντά στον Αββά Στέφανο τον Μαλωχά για να του φυλάττη τα λαχανικά από τα αγριογούρουνα. γ. Ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ μοιραζόταν το παξιμάδι του μαζί με μια αρκούδα καθώς και με πλήθος ζώων που τον περιτριγύριζαν. δ. Ο γέρο Ισαάκ ο Διονυσιάτης κοιμόταν μαζί με ένα φίδι αλαφιάτη που ήταν αχώριστος φίλος του.

Ανέκαθεν οι Άγιοί μας, γιατί και σήμερα υπάρχουν Άγιοι, αποτελούν τις ξεχωριστές εκείνες μορφές που ελκύουν την Χάριν του Θεού και την εκπέμπουν σε ολόκληρον την κτίσιν, αγιάζοντάς την. Ανάμεσά τους και ο Άγιος Νεκτάριος, που η συμβολή του στο οικολογικό πρόβλημα παρότι μας ξενίζει στο άκουσμα είναι, όπως και όλων των Αγίων, αυθεντική, γνήσια και ολοκληρωμένη. Προβάλλει έναν νέον τρόπον ζωής, διαπνεόμενον από το πνεύμα της μετανοίας, της αγάπης και της ασκήσεως.

Αν και δεν συνέγραψε ειδική μελέτη για το περιβάλλον μας αφήνει, κυριολεκτικά, έκθαμβους η φωτισμένη και σωστή βιοτή του απέναντι στο συγκεκριμένο θέμα. Ο Άγιος σε όλη του τη ζωή στάθηκε με σεβασμό μπροστά στο δημιούργημα του Θεού, την κτίσιν. Δεχόταν τα αγαθά της φύσεως ως δώρα του Θεού και τα χρησιμοποιούσε μετά φόβου Θεού, αδελφικής αγάπης και ευχαριστίας. Φυσική συνέπεια του πνεύματος αυτού ήταν η δοξολογική, σωστή χρήσις της κτίσεως. Η οσιακή μορφή του εχαρακτηρίζετο από απόλυτον συμμετρίαν. Η ζωή του, άκρως ασκητική σ όλες τις εκδηλώσεις της, περιοριζόταν στις απολύτως απαραίτητες ανάγκες. Η τροφή του λιτότατη. Η ενδυμασία του πτωχική και ευτελής, η σπατάλη και η πολυτέλεια άγνωστα σ αυτόν. Πως, λοιπόν, ήταν δυνατόν ο χαριτωμένος αυτός άνθρωπος να διανοηθή να προξενήση το παραμικρό κακό στο ωραίο δημιούργημα του Θεού και πως ήταν δυνατόν να κάνη εγωιστικήν χρήσιν του κόσμου;

Τα περιστατικά της ζωής του που δείχνουν αυτήν την ευλογημένην στάσιν του είναι πάρα πολλά. Είναι γνωστή σε όλους η μεγάλη αγάπη που είχε για τα δέντρα και τα λουλούδια. Στην Ριζάρειο Σχολή, κατά την διάρκεια που την διηύθυνε, υπήρξε εισηγητής του μαθήματος της Γεωπονικής, καθώς μαρτυρείται στο βιβλίο Πρακτικών του Συμβουλίου της Σχολής, έτσι ώστε οι ιεροσπουδαστές, οι προερχόμενοι από την ύπαιθρο, να εκπαιδεύωνται καταλλήλως αποβαίνοντες χρήσιμοι στις πρακτικές εργασίες της ιδιαιτέρας πατρίδος τους. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μαθητών της Σχολής της εποχής εκείνης, ο Άγιος Νεκτάριος περιποιείτο προσωπικώς τον κήπον της Σχολής. Λέγεται ότι κάθε πρωί, πριν την Ακολουθία του Όρθρου, ο Άγιος έσκαβε τον κήπο και εμπλουτίζοντάς τον με νέα λουλούδια και δέντρα και παρακολουθώντας την αύξησιν των ήδη υπαρχόντων απεδείκνυε εμπράκτως την αγάπη του πρός την φύσιν.

Κατά το έτος 1906, ενώ ακόμη ήταν στην Ριζάρειο, στέλνει ως δωρεά στον Δήμο της Αιγίνης πέντε χιλιάδες μωρεόδεντρα για την μωρεοφυτεία της νήσου, όπως γίνεται φανερόν από το υπ αριθμ. 294/12.3.1906 έγγραφον του Δημάρχου στο οποίο εκφράζονται οι ευχαριστίες και η ευγνωμοσύνη αυτού και ομολογούνται οι πολλές ευεργεσίες του Αγίου προς την νήσον της Αιγίνης. Κατ εξοχήν φίλος του πρασίνου επιθυμούσε να πληρωθούν όλες οι γωνιές της νήσου με φυτείες δένδρων χρησίμων.

Αλλά και κατόπιν, στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος, στον Ιερό Παρθενώνα του, στην Αίγινα ησχολείτο και εις χειρωνακτικάς εργασίας και μάλιστα βαρείας μορφής, καλλιεργών κήπους και αγρούς, ποτίζων αυτούς δι ύδατος, μεταφερομένου υπ Αυτού εκ μακρινής αποστάσεως, ανοίγων αύλακας και οχετούς..., όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

Κάποτε ένα μικρό κοριτσάκι, που επισκεπτόταν συχνά τη Μονή έκοβε τα λουλούδια της αυλής. Ο Άγιος που το είδε, του είπε: Γιατί παιδί μου κόβεις τα λουλουδάκια της Παναγίας;. Είναι χαρακτηριστική η αγάπη του Αγίου για την Παναγία στην οποία αφιέρωνε κάθε τι ωραίο.

Κατά προφορική μαρτυρία της μακαριστής Γερόντισσας της Ιεράς Μονής Αγίου Μηνά Νεκταρίας, ανήμερα το Πάσχα έστελνε ο Άγιος μία Μοναχή μαζί με τα παιδιά, που εφιλοξενούντο στο Μοναστήρι του, να ψάλλουν στο βουνό το Χριστός Ανέστη, για να το ακούση όλη η φύσις...