Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΠΟΡΟΥ


 

ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΝΕΟΥ ΚΩΔΩΝΟΣΤΑΣΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΦ. ΗΛΙΟΥ



Μέ πολύ ἀγῶνα καί προσευχή ἀνακατασκευάσθηκε τό κωδωνοστάσιο τῆς Μονῆς τοῦ Πυροφόρου Προφήτου. Ἡ ὁλη μέριμνα ἀποτύπωση, μελέτη ἀδειοδότηση, κοπή μαρμάρων, στερέωση βάσεως, σκαλωσιά, ΜΕΤΑΦΟΡΑ, ἀνώρθωση, κώδωνες κτλ. διήρκεσε 10 ἔτη. Τό ἐκ Θεοῦ δίδαγμα ἀπ᾿ τόν πολύπλοκο συντονισμό τοῦ ἔργου εἶναι νά ἐξαντλοῦμε τίς δικές μας προσπάθειες καί ὅταν παρουσιάζεται ἀνυπέρβλητη δυσκολία νά εἰρηνεύουμε μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Καί ἡ λύση θά ἔλθη. Καί ὅπως ἔλεγε ἁγιορείτης γέροντας πού συχνά τόν ὁδηγοῦσε ὁ πονηρός σέ στρίμωγμα ἤτοι σέ ἀπέλπιδα ἀδημονία: Ἀντί νά μέ σκάσεις ἐσύ θά σέ σκάσω ἐγώ. Καί πράγματι τόν ἔσκαζε, μέ τήν εὐέλπιδα ὑπομονή του. Ἡ προφανής δυσκολία τοῦ ἔργου ἦταν ἡ μεταφορά τῶν μαρμάρων. Σαράντα ἕξι φορτία ἀπό 500 ἔως 650 κιλά στήν κορυφή τῆς Ὕδρας· ὅλα ἦλθαν εἰς πέρας ὅταν και ὅποτε ὁ Προφ. Ἠλίας ἠθέλησε. Εὐγνωμοσύνη καί εὐχαριστία ὀφείλεται στούς εὐλαβεῖς προγόνους μας, Ὑδραίους νοικοκυραίους, πού ὄχι μόνον σέ δύσκολες περιόδους ἀγκάλιασαν τούς ἁγιορείτες Πατέρες, τούς κατατρεγμένους Κολλυβάδες καί τούς βοήθησαν νά κτίσουν τήν Μονή τοῦ Προφήτου ἀλλά κατόπιν ἀναπαύτηκαν μέ τήν εὐλαβῆ κατανυκτική, προσευχητική παρουσία τους καί ἐπροίκισαν τήν Μόνη ὥστε νά μπορεῖ νά συντηρῆται, νά καλύπτει τά ἀνακαινιστικά ἔργα της καί νά συμπαρίσταται σέ δυσκολεμένους ἀδελφούς καί στή νεότητα τῆς Ὕδρας.
Ἔτσι δικαιολογοῦνται καί οἱ πολλές προσευχές πού γίνονται στά μοναστήρια εἰς μνήμην τῶν Κτιτόρων.
Σέ κάθε ἐκτενῆ δέησι: ὑπέρ τῶν μακαρίων καί ἀοιδίμων κτιτόρων.
Μετά τήν ἀπόλυσι καί πρό τοῦ Δι᾿ εὐχῶν: Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν μακαρίων καί ἀοιδίμων κτιτόρων τῆς ἁγίας Μονῆς ταύτης.
Κάθε Παρασκευή μνημόσυνο μετά κολλύβων στόν κοιμητηριακό Ναό εἰς ἀνάπαυσιν τῶν κτιτόρων.
Κάθε Σάββατο στή Θ. Λειτουργία ἐπίσης.
Στήν β ἡμέρα τῆς πανηγύρεως μέγα μνημόσυνο γιά τους κτίτορες πού ὅπως ἔλεγε κάποιος Γέροντας: ἀνασταίνει τούς κοιμηθέντας καί πεθαίνει τους ζωντανούς.
Ἐπίσης εὐχαριστίες στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Ἐφραίμ ἡ πνευματική εὐλογία καί τό ἔμπρακτο ἐνδιαφέρον τοῦ ὁποίου μᾶς στηρίξε καί μᾶς στηρίζει στό ξεπέρασμα κάθε δυσκολίας στίς ὑποθέσεις τῆς Μονής. Ὅπως καί στόν Γέροντα τῆς Μονῆς Γρηγορίου καί Γέροντά μου π. Γεώργιο, ὁ ὁποῖος εὐθύς ἐξ ἀρχῆς τῆς ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων τῆς Μονῆς Προφ. Ἠλιού ἀπό μέλη τῆς ἀδελφότητος του, δέν ἔπαυσε νά παροτρύνη: Προχωρεῖστε παρακαλῶ τό καμπαναριό. Πρέπει νά γίνη αὐτό τό ἔργο. Καί στούς δισταγμούς μας γιά τό ἄν πρέπει νά γίνη ἕνα τέτοιο πολυδάπανο έργο στό κορφοβούνι ἑνός νησιοῦ, ἀπαντοῦσε: Πρέπει νά γίνη. ὅλα αὐτά ἀποτελοῦν τεκμήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Τό κωδωνοστάσιο εἶναι ἀκριβές ἀντίγραφο τοῦ παλαιοῦ πού εἶχε οἰκοδομηθεῖ τό 1861 ἐπί ἡγουμενείας τοῦ Ἱερομ. Ἱεροθέου Κωστοπούλου (1860-1883) δι᾿ ἐξόδων τῆς Μαρίνας (Μακαρίας Μοναχῆς) Δημ. Σαρκώση. Περί τοῦ Δημητρίου Σαρκώση ἀναφέρει πολλά νόστιμα ὁ Σπ. Μελλᾶς στό βιβλίο του Ναύαρχος Μιαούλης. Ἀκόμη καί τό ἡρωελεγεῖον ἐπίγραμμα τοῦ παλαιοῦ κωδωνοστασίου ἐπανεχαράχθη:

Εὖτ᾿ ἀθρέεις αἰπύδμητον γλαφυρόν ξένε τόν δε
Κωδωνειῶνα κωδώνων λιγυρῶν τ᾿ ἀΐεις
τῆμος ἀναμέμνασ᾿ ἅμα σαλπίγγων ἐπικήρου
τοῦ νῦν αἰῶνος συντελείας συμβολικῶς
Τοὔνεκα καί δάκρυσι ψυχῆς ῥύπον ἄρ᾿ ἀποπλύνου
ἔστ᾿ ἄν τοῖσι ζῶσι διατελέοις προφρόνως.

Πού σημαίνει:
Ὅταν θεᾶσαι ξένε τό ὑψηλό τοῦτο καί κομψό κωδωνοστάσιο καί ἀκοῦς τούς εὐήχους κώδωνάς του, τότε φαντάσου τίς σάλπιγγες τῆς συντελείας τοῦ προσκαίρου τούτου αἰῶνος. Μέ δάκρυα λοιπόν ἀπόπλυνε τῆς ψυχῆς σου τόν ρύπον ἐνόσῳ θά ὑπάρχεις μεταξύ τῶν ζώντων.

Βέβαιως εὐχαριστίες πρέπουν στόν ρέκτη Ἀρχιτέκτονα κ. Νικ. Δουράμπεη καί στόν Ἐργολάβο Θεόφ. Κουφόπουλο κορυφαῖο στίς ἑφαρμογές μελετῶν.
 


ΕΚ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ
ΩΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΚΑΘΕ ΥΔΡΑΙΟΥ