H ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ-ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ, ΑΙΓΙΝΗΣ

 

1904 Σταθμός εις την Ιστορίαν της καραβοξάκουστης, κατά Πίνδαρον, ιστορικής και ενδόξου Νήσου του Αργοσαρωνικού Αιγίνης. Μιάς μακράς ιστορίας πέντε χιλιάδων χρόνων π.Χ. και δέκα και εννέα αιώνων μ.Χ.. Ο Ναός της Αφαίας, κορυφαίον ιερόν της προχριστιανικής Αιγίνης, το Ελλάνιον όρος, ο κρυφός λιμήν, η Κολώνα- Ναός του Ποσειδώνος και άλλα μνημεία του αρχαίου κόσμου με ιδιαίτερον ενδιαφέρον διά τους μελετητάς της ιστορίας της νήσου και των πολυπληθών επισκεπτών.

Η μεσαιωνική Αίγινα , η Παλαιά Χώρα με τα μεταβυζαντινά εξωκκλήσιά της, η Όμορφη Εκκλησία με τας σπουδαίας τοιχογραφίας της· η Ιερά Μονή Χρυσολεοντίσσης, το ανδρικόν μοναστήρι , με την θαυμαστήν και πλουσίαν ιστορίαν της, με την εφέστιον θαυματουργόν εικόνα της Παναγίας μας, προς την οποίαν κάθε αιγινήτικη ψυχή προσφέρει την εκ βαθέων απλήν πρωτόγνωρον ευλάβειαν, και εκείνη πάντα ακούει και απαντά εις τα αιτήματα των βασανισμένων στρατοκόπων αυτής της ζωής. Ο Μητροπολιτικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου ωρκίσθη ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, και ελειτούργησεν ως χώρος συνεδριάσεως των μελών της Κυβερνήσεως. Άνθρωποι απλοί, γεωργοί, κτηνοτρόφοι, καλλιεργηταί της ελιάς και της αμπέλου, ναυτικοί και σφουγγαράδες, ζούν την επoχήν αυτήν εις το πανέμορφον αξιολάτρευτον και ήσυχον νησί, με την δόξαν της πρώτης πρωτευούσης του νεοελληνικού κράτους νωπήν ακόμα - αφού εδώ ωρκίσθη ο πρώτος Κυβερνήτης του ελευθέρου κράτους, ο Μεγάλος Ιωάννης Καποδίστριας - και με υπερηφάνεια δεικνύουν τα Καποδιστριακά κτίσματα, το Κυβερνείον, το Ορφανοτροφείον (1828-1834), που σήμερον μετασκευάζεται διά να λειτουργήση εις αυτό το Διαχρονικόν Μουσείον. Ο Ι.Ναός , το Τάμα του έθνους, όπου εις το θεμέλιον λίθον ήτο χαραγμένη η επιγραφή : ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΘΕΟΝ

Το ήσυχον τούτο Νησί επισκέπτεται το 1904 ο ταπεινός δεδιωγμένος και άγνωστος Ιεράρχης, ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, ο Δεσπότης , όπως τον αποκαλούν μετά ταύτα οι Αιγινήται. Αυτός ο άγνωστος και ξένος έμελλε να δώση το όνομά του εις το Νησί, να γίνη η δόξα και το καύχημά του.

            4 Οκτωβρίου 1904. Εγκαθίσταται επισήμως η πρώτη αδελφότης, και αρχίζουν αι εργασίαι της εκ βάθρων ανακαινίσεως της ερειπωμένης Ιεράς Μονής. Ουσιαστικώς θεμελιώνεται εν πνευματικόν οικοδόμημα που έμελλε να αποβή πανορθόδοξον προσκύνημα, σημείον αναφοράς και ευλαβείας του συνόλου των ορθοδόξων πιστών.

            1  Ιουλίου 1906. Θεμελίωσις του καθολικού εις τιμήν της Παναγίας Τριάδος.

            2 Ιουνίου 1908. Ενεκαινιάσθη το καθολικόν της Ι.Μονής και εγκαθίσταται οριστικώς ο Άγιος ιδρυτής εις το αγαπημένον του νησί, δια να ζήση εδώ, μέχρι το 1920, μίαν ζωήν ήσυχον, ασκητικήν, κατανυκτικήν μέσα εις τα αρώματα και τα θυμιάματα της ορθοδόξου Μοναστικής ζωής, εις εν αγνόν οικολογικώς τοπίον, χωρίς τα νέφη της συγχρόνου τεχνολογικώς ανεπτυγμένης εποχής μας. Έκτοτε η Ιερά Μονή του γνωρίζει την δόξαν την θεϊκήν. Γίνεται τόπος καταφυγής και παρακλήσεως. Νέα κολυμβήθρα Σιλωάμ. Πέρασαν από τότε 100 χρόνια. Ποιος, πραγματικώς μπορεί να καταστρώση εις χαρτίον την Ιστορίαν της Ι.Μονής; Και να την καταγράψη με πάσαν λεπτομέρειαν; Και εάν αυτό συμβή, θα διαφεύγη ασφαλώς η σπουδαιοτέρα πτυχή της, η μυστική και πνευματική, το έσωθεν και απόθετον κάλλος της κατανυκτικής ιστορίας μυριάδων ευσεβών ψυχών που συνήντησαν τον Άγιον και δ αυτού τον Κύριον της Δόξης, αφού διά πολλούς ο λόφος της Μονής εγένετο λόφος ελπίδος και Θαβώρ, αφού πολλοί εδώ ηξιώθησαν να δουν εν πνεύματι την Δόξαν του Θεού και την μυστικήν δύναμιν των Αγίων. Θα επιχειρήσωμεν όμως να σημειώσωμεν ολίγα από τας μεγάλας στιγμάς της Ιστορίας της Ι.Μονής.        

8 Νοεμβρίου 1920. Το επίγειον τέλος του Αγίου, αλλά συγχρόνως και η αρχή της Δόξης, του Φωτός, της Θεοφανείας, απαρχή της άλλης βιοτής, της αιωνίου.

2 Σεπτεμβρίου 1953( εσπέρας). Ανακομιδή των τιμίων Λειψάνων του αγίου μας. Άρωμα άρρητον πλημμυρίζει την Ι.Μονήν και τους γύρω λόφους. Γίνεται αισθητή η εν αυτοίς Θ.Χάρις, η ενέργεια της Θεότητος· τρανή απόδειξις της νίκης της ζωής κατά του θανάτου, της Αναστάσεως, της νίκης της αφθαρσίας κατά της φθοράς.

20 Απριλίου 1961. Η επίσημος κατάταξις του Αγίου εν τω εορτολογίω της ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Η διακήρυξις της Αγιότητός του υπό της μητρός Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/πόλεως, όπως τα ιερά θέσμια ορίζουν.

1974 Η μεγάλη απόφασις. Η θεμελίωσις του μεγαλοπρεπούς και παγκάλλου ιερού ναού του αγίου μας.

21 Μαϊου 1994. Κορυφαία στιγμή εις την ιστορίαν της Μονής και της νήσου. Τα εγκαίνια του νέου ιερού ναού, αντάξιου του ονόματος και της προσφοράς του Αγίου εις το νησί μας. Ένα έργο οφειλής, τιμής και αγάπης προς τον προστάτην του νησιού, τον θαυματοβρύτην Άγιον Νεκτάριον. Πρωτεργάτης, εμπνευστής, ψυχή και κτίτωρ του έργου ο πολιός και σεβάσμιος Μητροπολίτης πρ.Ύδρας,Σπετσών και Αιγίνης κ.κ.Ιερόθεος.

1974-1994. Μία εικοσαετία αόκνων, ατρύτων μόχθων και αγώνων. Μόνον ο άγιος πρώην Ύδρας δύναται να αποτυπώση αυτό το χρονικόν της ανεγέρσεως με τον υπέροχον, ρωμαλέον και κατανυκτικόν έλληνα λόγον του.

Εξαιρετική στιγμή διά την ιστορίαν της Ιεράς Μονής η σύγκλησις δύο Πανορθοδόξων Συνεδρίων το έτος  1996, οπότε συνεπληρώθησαν 150 έτη από της γεννήσεως του Αγίου Νεκταρίου (1846-1996).

Το πρώτον Διορθόδοξον Μοναστικόν Συνέδριον Ο Γυναικείος Μοναχισμός και ο Άγιος Νεκτάριος και το δεύτερον Διορθόδοξον Θεολογικόν Επιστημονικόν Συνέδριον Ο Άγιος Νεκτάριος ο πνευματικός , ο μοναστικός, ο Εκκλησιαστικός ηγέτης. Η συμμετοχή εις αυτά υπερέβη πάσαν αισιόδοξον πρόβλεψιν. Εχαιρέτησαν αυτά Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Πολιτικοί του τόπου. Εγένοντο εισηγήσεις υψηλού επιπέδου. Προεβλήθη η μορφή του Αγίου, και επετεύχθη ο σκοπός της συγκλήσεως, που ήτο να τεθή εις κεφαλήν γωνίας ο ταλαντούχος συγγραφεύς θεολογικών έργων επί την λυχνίαν το επιστημονικόν-θεολογικόν έργον του Αγίου . Και όντως απετέλεσαν αρίστην προετοιμασίαν δια το σπουδαίον εγχείρημα της εκδόσεως των Απάντων.

            Μεγάλαι ομοίως στιγμαί εις την ιστορίαν της Ιεράς Μονής η επίσκεψις των Πρωθιεραρχών των κατά τόπους αγίων του Θεού Ορθοδόξων Εκκλησιών. Η Α.Θ.Π. ο Αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως , Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος αφίχθη εις προσκύνησιν την 22αν Μαϊου 1999.

            Εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας επεσκέφθησαν την Ι.Μονήν οι Μακαριστοί Πατριάρχαι Νικόλαος, Παρθένιος και Πέτρος. Ο Πατριάρχης Πέτρος  ο οποίος ετόλμησε να χαράξη τομήν εις την νεωτέραν ιστορίαν του Πατριαρχείου, να ακούση η ευαίσθητος και θεοφιλής ψυχή του την φωνήν του Αγίου ελπίζοντος εις την απόδοσιν δικαιοσύνης εν ημέρα η ευδοκήση ο Θεός, και να αποφασίση : επικαλούμενοι το του Φιλανθρώπου έλεος, αποκαθιστώμεν την τε κανονικήν τάξιν και τούτον [τον Άγιον] κατά πάντα, προσεπιμαρτυρούντες δε ταύτα εν Εκκλησία πολλή, εκζητούμεν την συγχώρησιν του εν Αγίοις Πατρός ημών Νεκταρίου Πενταπόλεως του Θαυματουργού. Η εκζήτησις συγγνώμης και η επίσημος ανάγνωσις της Συνοδικής διαγνώμης εγένετο με πάσαν λαμπρότητα, παρόντων του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Πέτρου και των συνοδικών αρχιερέων του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.κ. Χριστοδούλου και πλειάδος Αρχιερέων κατά την εορτήν του Αγίου τον Νοέμβριον του 1998.

            Εκ του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων ο μακαριστός Πατριάρχης Διόδωρος. Οι Πατριάρχαι Σερβίας, Βουλγαρίας και Ρουμανίας. Οι μακαριστοί Αρχιεπίσκοποι Ελλάδος Χρυσόστομος, Ιερώνυμος, Σεραφείμ και ο νυν Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ.Χριστόδουλος. Ο Τσεχίας και Σλοβακίας μακαριστός Δωρόθεος. Εκτός τούτων, πλήθος Ιεραρχών Ελλήνων και εξ άλλων ομοδόξων Εκκλησιών, Αρχηγοί Κρατών, Βασιλείς και Πρωθυπουργοί. Εσχάτως δε, την 3η Σεπτεμβρίου 2003, ο Εξοχώτατος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ.Κων/νος Στεφανόπουλος, όστις ετίμησεν την πεντηκοστήν επέτειον της ανακομιδής των τιμίων λειψάνων του Αγίου μας.

            Μάϊος 2000. Η Ιερά Μονή συμμετέσχε εις τους εορτασμούς του Ιωβηλαίου της δισχιλιετίας από της Γεννήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού διά της τελέσεως εν αυτή Παμμοναστικής Αγρυπνίας, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ.κ.Χριστοδούλου. Όντως, η Ι.Μονή ανεδείχθη Πανελλήνιον, Πανορθόδοξον και Παγκόσμιον προσκύνημα.

Η Αίγινα, με την παρουσίαν του ατιμήτου θησαυρού των τιμίων λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου, εδοξάσθη και δοξάζεται. Οι Αιγινήται βιώνουν αυτήν την τιμήν και τιμούν τον ισχυρόν Προστάτην της Νήσου Άγιον Νεκτάριον τον θαυματοβρύτην. Η Εκκλησία επλουτίσθη με την παρουσίαν ενός αγίου, όστις μεγάλως ηγαπήθη, έγινε λαοφιλής, εσφράγισεν ολόκληρον τον παρελθόντα αιώνα. Χιλιάδες οι Ναοί οι ανεγειρόμενοι προς τιμήν του. Πλήθος Ορθοδόξων λαμβάνουν το όνομά του και όλοι αυτοί συνδέονται με θαυμαστή  τινα παρέμβασιν του Αγίου μας.

Ο Άγιός μας εν τέλει είναι ο Μέγας Ευεργέτης της ανθρωπότητος, διότι υπενθυμίζει προς πάντας ποίαι είναι αι αγήρατοι, αι διαχρονικαί και αιώνιαι πανανθρώπιναι αξίαι που καταξιώνουν τον άνθρωπον ως θείον δημιούργημα. Φέρει το μήνυμα εις πάσαν ανθρωπίνην καρδίαν, ότι ο Θεός είναι το ύψιστον αγαθόν και η πηγή παντός καλού και αγαθού. Εάν πάντες οι εν υπεροχή όντες έχουν ως σημείον αναφοράς το θείον, τότε εμπνεύσεις, οράματα, έργα και λόγια θα φέρουν την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, και τότε πάντες ομόψυχοι και ομόφρονες θα εργαζώμεθα δια το καλόν πάσης της κτίσεως, κατά το χάρισμα ενός εκάστου. Τότε θα ακούεται και η φωνή της Εκκλησίας, αφού είναι η φωνή της ενθέου ψυχής και της συνειδήσεως, που όλοι έχουμε εντός μας, η εντός ημών φωνή του Θεού.