Ο άγιος Νεκτάριος ως προστάτης της εκκλησιαστικής εκπαιδεύσεως και απλανής οδηγός μας κατά την τρίτην χιλιετίαν

 

 

          Η χιλιετία, και κατ εξοχήν ο 20ος αιώνας , που πέρασε,  χαρακτη-ρίζεται από την ανάπτυξιν της τεχνολογίας, την ηλεκτρονικήν επανάστασιν, αλλά και από τα επιτεύγματα της επιστήμης της Γενετικής, που πραγματικά τρομάζουν και δημιουργούν ερωτήματα δια το αύριον. Όλα αυτά, απέφεραν πρωτόγνωρες και απίστευτες αλλαγές, στους τομείς της επικοινωνίας, του τρόπου ζωής των ανθρώπων κ.λπ. Εις τα κοινωνικά ζητήματα μέγα γεγονός υπήρξε η κατάρρευσις ενός ολοκλήρου κόσμου, του υπαρκτού σοσιαλισμού, και εν ταυτώ η κατάρρευσις τόσων ελπίδων και τόσων οραμάτων δι ένα καλύτερον δικαιότερον και ειρηνικόν κόσμον. Τεράστιον θέμα, που χρήζει ιδιαιτέρας επισημάνσεως, είναι η λειτουργία των διαφόρων μέσων επικοινωνίας και του διαδικτύου, τα οποία αδιάκοπα τροφοδοτούν τις πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου εις παγκόσμιον επίπεδον, διαμορφώνουν πρότυπα ζωής, αλλά εξυπηρετούν σχέδια αοράτων δυνάμεων με σκοπούς καθόλου διαυγείς και γνωστούς, που αγνοούν, πάντως, την ιδιαιτερότητα των επί μέρους λαών. Το λυκαυγές της νέας χιλιετίας μας βρίσκει με ριζικές αλλαγές, πολλές φορές τρομακτικές και ασύλληπτες. Ο αιών που έφυγε κληροδοτεί εις τον νέον πολλά και δυσεπίλυτα προβλήματα,  όπως φτώχειαν, ανεργίαν, έξαρσιν εθνικιστικών κινημάτων. Τέλος, η αλόγιστος εκμετάλλευσις των φυσικών πόρων και η αδηφάγος καταναλωτική βουλημία οδηγεί εις οικολογικήν καταστροφήν ολόκληρον τον πλανήτην. Εάν εις αυτά προσθέσωμεν την διαφθοράν, το έγκλημα, την τρομοκρατίαν, την έξαρσιν των αφροδισίων, τας ανιάτουςς ασθενείας, την βίαν και τα ναρκωτικά, τότε δεν έχομεν πολλά περιθώρια δια πανηγυρισμούς και αλαζονικάς εξάρσεις δια τον πολιτισμόν μας, δια κάθε τι δηλαδή που χαρακτηρίζει την ζωήν και τα επιτεύγματα της ανθρωπότητος εις τα 2.000 χρόνια χριστιανικής ζωής.

          Όλα αυτά βεβαίως δεν θα πρέπει τους πιστούς χριστιανούς να μας γεμίσουν με απαισιοδοξίαν. Ημείς πιστεύομεν εις τον Σωτήρα Χριστόν, ο οποίος είναι το Α και το Ω , η αρχή και το τέλος, ο νικητής και ο θριαμβευτής κατά του διαβόλου, του κακού και του θανάτου.

          Η χαρά, η ελπίδα, η ειρήνη, η αθανασία είναι δοσμένα από τον Ιησούν Χριστόν, το χρέος και η ευθύνη είναι ιδική μας να συνεργασθώμεν με τον Κύριον δια να δώσωμεν την μαρτυρίαν της ελπίδος της καινής ζωής, της καινής κτίσεως, είς όσον το δυνατόν  περισσοτέρους ανθρώπους, και αυτό είναι το έργο μας κατά την τρίτην χιλιετίαν.

          Ακριβώς εις το σημείον τούτο επέτυχεν ο άγιος Νεκτάριος, ο οποίος εσφράγισεν ολόκληρον τον 20ον αιώνα με την παρουσίαν του, διότι ακριβώς εξέλεξε την αγαθήν μερίδα και υπηρέτησε το έν ού έστι χρεία. Κατέστη διά του πνευματικού αγώνος δοχείον του Παναγίου πνεύματος , άνθρωπος επιθυμιών των του Πνεύματος , ηυλογήθη υπό του Θεού και υπάρχει πλέον εις τον αιώνα τον άπαντα διδάσκαλος απλανής και φως και οδηγός των εν σκότει και σκιά θανάτου πορευομένων. Ο Άγιος πλουσίως εδίδασκεν πρωτίστως διά του παραδείγματος, αλλά και δια του προφορικού και γραπτού λόγου, αποβλέπων εις την καλλιέργειαν του έσω ανθρώπου. Εγνώριζε ότι εις πάντα άνθρωπον ενυπάρχει η έφεσις προς τον ουράνιον Πατέρα, και ότι η θρησκευτική πίστις επηρεάζει τα βάθη της ανθρωπίνης συνειδήσεως και βουλήσεως, διαμορφώνει την σκέψιν, την  θέλησιν, το ήθος και τον χαρακτήρα του ανθρώπου, και έτσι έχομεν τον άρτιον του Θεού άνθρωπον, τον προς παν έργον αγαθόν εξηρτισμένον. ( Β΄Τιμ. γ,17)

          Αυτή είναι και η απάντησις εις τα σκοτεινά αδιέξοδα του κόσμου τούτου. Το ζητούμενον, βεβαίως, πάντοτε διά την Εκκλησίαν και τους εργάτες του Ευαγγελίου θα παραμένη η πνευματική αναγέννησίς του ανθρώπου, η χριστοποίησις, το του Απ. Παύλου: Τεκνία μου, ους πάλιν ωδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν ( Κολ. δ,19).

          Έτσι, οι πνευματικοί διδάσκαλοι, οι εμπνεόμενοι από τας εναυγάσεις του Αγίου Πνεύματος, προσφέρουν το σημαντικώτερον : καλλιεργούν συνειδήσεις, διαμορφώνουν προσωπικότητες και με την εν Χριστώ ζωήν τους, την ακρίβειαν και την συνέπειαν ενισχύουν και ζωογονούν τις κουρασμένες και γηρασμένες εν αμαρτίαις κοινωνίες μας, γίνονται φως και άλας . Ο Άγιος μας, ως προστάτης των εκκλησιαστικών Σχολών μας, των Σχολείων των υποψηφίων κληρικών μας, των αυριανών πνευματικών ηγετών των τοπικών κοινωνιών των ενοριών μας, είναι κάτι πολύ σπουδαιότερον από μίαν τυπικήν και κατ΄έθος ανάδειξιν ενός Αγίου ως προστάτου μιάς τάξεως ανθρώπων. Προστάτης των Σχολών σημαίνει να γίνη ο άγιος Νεκτάριος το πρότυπον ποιμένος κάθε νέου ιεροσπουδαστού. Το πρότυπον προς μίμησιν και αντιγραφήν. Να ενσταλάξη ο Άγιος εις την ψυχήν του κάθε υποψηφίου κληρικού τον πόθον της αγιότητος, την νοσταλγίαν ιεραποστολικής δράσεως, από αγάπην εις τον Θεόν και τον συνάνθρωπον. Ώριμος πνευματικά, ισορροπημένος συναισθηματικά και ψυχολογικά, με καθαρό μυαλό και καθαρή καρδιά.

          Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός της εκκλησιαστικής παιδείας. Η ανάπτυξις της θρησκευτικής προσωπικότητος των ιεροσπουδαστών, ώστε να γίνουν ολοκληρωμένοι πνευματικοί άνθρωποι, ελεύθεροι από δεσμά και τις εξαρτήσεις, διαπρύσιοι κήρυκες της βασιλείας του Θεού επί της γης.

          Ακριβώς αυτό είναι το ζητούμενον εις το λυκαυγές της νέας χιλιετίας. Να έχωμεν χριστιανούς, ιδιαίτερα κληρικούς, που να διαθέτουν πίστιν βαθείαν και αδίστακτον εις τον Τριαδικόν Θεόν, αγάπην διά τον συνάνθρωπον, χαρακτήρα, όραμα, να είναι μπροστάρηδες εις τας δυσκόλους στιγμάς εντός ενός ραγδαίως μεταβαλλομένου κόσμου. Να είναι δηλαδή άνθρωποι υγιείς πνευματικώς. Εις τούτο άλλωστε αποβλέπει η όλη προσπάθεια της Εκκλησίας μας : εις την εσωτερικήν θεραπείαν μας, αφού τα άρρωστα πρόσωπα αρρωσταίνουν τους κοινωνικούς θεσμούς, και άρρωστοι κοινωνικοί θεσμοί αρρωσταίνουν πιο πολύ τα πρόσωπα. Ο άγιος Νεκτάριος κατέστη έτσι παγκόσμιος και απλανής διδάσκαλος και συγχρόνως Μέγας Ευεργέτης της ανθρωπότητος.